De timiditate arborum

Fortasse aliquando per silvas ambulantes, oculis sublevatis, rem singularem observaveratis: rami et foliae arborum creverunt sine totum caelum operire caventes ne ipsi rami ipsaeque foliae tangerent ramos foliasque aliarum arborum.

timidezza-degli-alberi-1-810x541

Hoc phaenomenon, “timiditas comarum” dictum, non facile explicari potest. Secundum  scientiarum diversarum peritos, rami et foliae nonnullorum generum arborum variis rationibus crescunt necnon se invicem tangunt; hoc modo comam formant spatiis vacuis circumdatam. Tales arbores sunt, exempli gratia, eucalyptus, larix Iaponica et abies quae in Alasca virescit.

timidezza-degli-alberi-2

Experti sumunt arbores  vel tonsuram reciprocam agere, praesertim in locis valde ventosis, vel probabilius comarum fracturam utilem esse ad impediendam multiplicationem specierum insectorum arboribus nocivorum.

timidezza-degli-alberi-4

Quaecumque sit ratio, haec res obstupidos nos relinquit, quia tale phoenomenum, etsi naturale, opera moderatoris secreti esse videtur.

timidezza-degli-alberi-5

 

Annunci

Problemata fere omnia aliquem solvendi modum habent

Estisne singuli? Vultisne animam geminam invenire? Quaeritisne eam indefesse, sed inane? Nolite desperare! Concivis meus solutionem vobis dare quit. Is enim certum habet hominibus omnibus opus esse quodam comite qui metam eorum vitae eis attingere sinat. Propalavit igitur iste Cremonensis opinionem suam in appellatione publica in actis diurnis urbis meae publicata quam infra legere potestis.

Appello

Auctor scripti putat homines singulos se bene ostendere debere. Quomodo, fortasse, requiritis. Res simplex est. Cum per viam ambulant sive in pantopolium obsonatum eunt sive in sede ubi laborant sunt, singuli induere debent armillas coloribus differentibus coloratas. Tali modo qui armillam viridem gerit, exempli gratia, significare vult se plane solum et ad ligamina amoris propensum esse. Sed quid de armilla rubra? et quid de flava? De his rebus scriptor tacet. Ad debellandam igitur solitudinem, quasi in semaphorum conversi, ubique sint, spei pleni procedant.

Post duos menses

Longe afui rationibus variis: labor, salus et idearum inopia me averterunt a blogo. Nunc, vacationibus nataliciis sinentibus, ad nugas meas revertor ne amatam linguam Latinam colere desinam. His enim temporibus, ab officiis scholasticis liberata, ad varias res me dico, praesertim ad libros .  Legi igitur nonnulla carmina idiomate vernaculo Romano, vel ut melius dicam “Romanesco”, scripta a  poeta Iosepho Ioachimo Belli, quae valde dilexi. Inter ea maxime mihi placuit sonetum hoc:

Er caffettiere fisolofo

L’ommini de sto Monno sò ll’istesso
che vvaghi de caffè nner mascinino:
c’uno prima, uno doppo, e un antro appresso,
tutti cuanti però vanno a un distino.
Spesso muteno sito, e ccaccia spesso
er vago grosso er vago piccinino,
e ss’incarzeno tutti in zu l’ingresso
der ferro che li sfraggne in poverino.
E ll’ommini accusì vviveno ar Monno
misticati pe mmano de la sorte
che sse li ggira tutti in tonno in tonno;
e mmovennose oggnuno, o ppiano, o fforte,
senza capillo mai caleno a ffonno
pe ccascà nne la gola de la Morte.

Giuseppe Gioacchino Belli (Roma, 22 gennaio 1833)

“ER CAFFETTIERE FISOLOFO”
Auctor: Cynthia Korzekwa – cynthiakorzek Copyright © 2016 Cynthia Korzekwa. All Rights Reserved

Homines huius mundi sicut granula coffei sunt: unus post alterum, omnes ad eandem et unicam sortem eunt. Saepe se ipsos movent, locum mutant et granum magnum parvum granum abigit, et alii alios urgent, se ipsi premunt, concurrunt ut in molam ferream ingrediantur, in rotam dentatam quae eos commolit donec in pulverem conversi erunt. Ita in mundo stant homines, sorte commixti quae omnes rotunde gyrat. Et unusquisque se lente vel rapide movendo, sine ulla plena conscientia, in imum descendit ut omnes in gulam mortis cadant.

Non dissimiliter Erasmus Rotterdamensis dixit: “Vitam hominis esse instar moledini utpote quod semetipsum commolit, comminuit ac confringit…”.

 

De conventu montano

Conventus possessorum diaetarum. Bene scio, multi vestrum, statim ut hanc locutionem legerunt, tremorem per tergum senserunt. Cum enim citationem ab administratore accipimus, affectus contrarii nos involvunt: ab hac parte participes esse volumus, quia permutationes utiles ad decus domus nostrae augendum statuere desideramus, ab illa parte alio comiti fide digno officium mandare temptatio fortissima est. Talis congregatio enim implicat incommoda numerosa. Utcumque, amotis omnibus moris, decernimus familiaritate coniungi cum vicinis quos ne agnosceremus quidem si eis in via occurreremus.

assembleacondominio

Tandem ad conventum domuum feriarum possessorum ii, sperans taedii momentis uti ad spectaculum montium in modum theatri circa nos dispositorum mirandum.

IMG_7974

Sed valde timebam ne secretarius sive praeses nominarer, quia coram omnes sedere debuissem vel, peius, adnotationes capere: nulla oblectamenta possibilia. Ad me defendendam igitur, quasi in chamaleontem conversa, conata sum fieri ipsius coloris sellae meae ne invite eligerer. Periculo vitato, disputationem secuta sum. Pecuniae computus peior est quam torturae mediaevales et semper est aliquis reliquator, quem fere omnes magno cum contemptu obtuantur. Deinde de causa civili contra vicinum cuius arbores fines nostros invadebant denuo disputatum est, quia, etsi iudex rationem dedit nobis, tamen, administratore cunctante, sententia nondum transcripta est. Administrator etiam accusatus est aliis gravibus criminibus: nec ianuarum phonum reficere nec aedificii nonnullas parietes adtritas gypsare fecit. “Numquam ades, cum improvisa accidunt!” – clamitavit quaedam domina ab imo  conclavi.

fantozzi_riunionecondominio
“Fantozzi subisce ancora – La riunione di condominio” 

Venit hinc meum gloriae momentum. Novum administratorem proponere opus meum erat. Alii pavidi calamitatis comites enim se tale actum agere incapaces esse declaraverant. Certa boni exitus propositionis meae, suffragiorum scrutinium anxie expectabam. Sed magna cum consternatione  scivi eos ipsos qui ante conventum mihi dixerant se pro me suffragium laturos esse, contra me autem eorum suffragia tulerunt.

Alibi igitur gloria mihi quaerenda erit, in quodam blogo fortasse…

Donec mors nos separaverit

Inter omnes constat sacerdotem sponsum et sponsam matrimonio iungere. Tamen non rare fit ut sacerdos ipse matrimonium disiungere queat. Recordaminine illius fabulae cui titulus est “De avibus rubi” (Anglice “The Thorn Birds”)?

uccelli-di-rovo

Magnum clamorem suscitavit apud nos casus non dissimilis binorum coniugum qui ex ara ad tribunal tracti sunt ministri Christi causa. Breviter vos certiores faciam. Vir quidam Cremonensis aegre animo fert discidium ab uxore. Quam ob rem eam sequi solet die noctuque. Ita accidit ut quadam nocte in area stativa cuiusdam emporii urbis meae maritus inconsolabilis conspicit uxorem suam in autoraeda sedentem iuxta marem quendam. Is vix distinguere quit quis sit amasius uxoris, non solum quia tenebrae fictae sunt, sed etiam quia coniugis amantis vultus aterrimus videtur. Paulum procedit. Pauci gradus sufficiunt ad virum arcanum agnoscendum: de sacerdote Africano agitur qui sacramenta ministrat in vico ipso in quo coniuges utrique habitant. Dum per fenestram raedae cornutus interius perscrutat, sacerdos, fenestra eadem prompte demissa, pugno vehementer verberat vultum miselli spectatoris. Nunc presbyter, laesionum accusatus, ante tribunal hominum iudicandus erit, sed ante tribunal Christi sacerdos iam declaravit se non esse feminae amantem, sed eius confidentem tantum. “Amici sumus” – enim dixit – “et illa nocte – adiunxit – nos in autoraeda mea amice familiariterque colloquebamur”. Eruntne iudicium humanum et divinum erga istum ministrum Dei tam sollicitum de curis coniugalibus eiusdem generis an valde inter se different? Qui vivet, videbit.

Sors est sua cuique ferenda

Acta diurna Cremonensia cottidie lego ut me certiorem faciam de casibus variis ad urbem meam pertinentibus. Quam ob rem epistulas a lectoribus missas ad diarii rectorem  numquam praetereo. Accidens singulare – nuper comperi – fuit illud quod concivi meo recenter evenit. Breviter vobis dicam. In calidissimo die aestivo, fame sitique et aestu oppressus, Cremonensis quidam thermopolium scriblitarum Italicarum intravit ubi placentam Caprensem, acetaria, caffeum et poculum aquae petivit. “Quod genus aquae desideras – ex eo quaesivit ministra – naturalis an spumantis?”. “Neutrum – emptor respondit – aquam de epitonio fluentem malo”. Scire enim debetis concivem meum firmum propugnatorem esse bonitatis aquae publicae, quae, eius sententia, tutior et validior est aqua industriali, quia cottidie frequentissimas inspectiones subit ad eius qualitatem confirmandam, insuper naturam non laedit, quia in lagoenis plasticis inquinantibus non conficitur. Sed ad pastum reveniamus. Clienti, qui fauces exarsas aqua gelata, vel saltem frigida, extinguere sperabat, liquor tepidusculus praebitus est quem magno pretio conviva solvere debuit. Aqua enim 0,50 euronibus constabat, pretium in  se ipso vile, sed maximum si consideramus milia litrorum aquae tantum 1,50 euronibus constare. Ad relationem suam testificandam inde concivis meus exhibuit tabernae apocham quae nunc suspensa iacet in parietibus  eius officii.

Acqua1

 

Quis sit primus actor, ut ita dicam, huius fabulae, fortasse requiritis. In ima epistula eius nomen cernere potestis. Scripti auctor est Claudius Bodini, Praeses ipse aquaeductus publici Cremonensis.