De conventu montano

Conventus possessorum diaetarum. Bene scio, multi vestrum, statim ut hanc locutionem legerunt, tremorem per tergum senserunt. Cum enim citationem ab administratore accipimus, affectus contrarii nos involvunt: ab hac parte participes esse volumus, quia permutationes utiles ad decus domus nostrae augendum statuere desideramus, ab illa parte alio comiti fide digno officium mandare temptatio fortissima est. Talis congregatio enim implicat incommoda numerosa. Utcumque, amotis omnibus moris, decernimus familiaritate coniungi cum vicinis quos ne agnosceremus quidem si eis in via occurreremus.

assembleacondominio

Tandem ad conventum domuum feriarum possessorum ii, sperans taedii momentis uti ad spectaculum montium in modum theatri circa nos dispositorum mirandum.

IMG_7974

Sed valde timebam ne secretarius sive praeses nominarer, quia coram omnes sedere debuissem vel, peius, adnotationes capere: nulla oblectamenta possibilia. Ad me defendendam igitur, quasi in chamaleontem conversa, conata sum fieri ipsius coloris sellae meae ne invite eligerer. Periculo vitato, disputationem secuta sum. Pecuniae computus peior est quam torturae mediaevales et semper est aliquis reliquator, quem fere omnes magno cum contemptu obtuantur. Deinde de causa civili contra vicinum cuius arbores fines nostros invadebant denuo disputatum est, quia, etsi iudex rationem dedit nobis, tamen, administratore cunctante, sententia nondum transcripta est. Administrator etiam accusatus est aliis gravibus criminibus: nec ianuarum phonum reficere nec aedificii nonnullas parietes adtritas gypsare fecit. “Numquam ades, cum improvisa accidunt!” – clamitavit quaedam domina ab imo  conclavi.

fantozzi_riunionecondominio
“Fantozzi subisce ancora – La riunione di condominio” 

Venit hinc meum gloriae momentum. Novum administratorem proponere opus meum erat. Alii pavidi calamitatis comites enim se tale actum agere incapaces esse declaraverant. Certa boni exitus propositionis meae, suffragiorum scrutinium anxie expectabam. Sed magna cum consternatione  scivi eos ipsos qui ante conventum mihi dixerant se pro me suffragium laturos esse, contra me autem eorum suffragia tulerunt.

Alibi igitur gloria mihi quaerenda erit, in quodam blogo fortasse…

Annunci

Donec mors nos separaverit

Inter omnes constat sacerdotem sponsum et sponsam matrimonio iungere. Tamen non rare fit ut sacerdos ipse matrimonium disiungere queat. Recordaminine illius fabulae cui titulus est “De avibus rubi” (Anglice “The Thorn Birds”)?

uccelli-di-rovo

Magnum clamorem suscitavit apud nos casus non dissimilis binorum coniugum qui ex ara ad tribunal tracti sunt ministri Christi causa. Breviter vos certiores faciam. Vir quidam Cremonensis aegre animo fert discidium ab uxore. Quam ob rem eam sequi solet die noctuque. Ita accidit ut quadam nocte in area stativa cuiusdam emporii urbis meae maritus inconsolabilis conspicit uxorem suam in autoraeda sedentem iuxta marem quendam. Is vix distinguere quit quis sit amasius uxoris, non solum quia tenebrae fictae sunt, sed etiam quia coniugis amantis vultus aterrimus videtur. Paulum procedit. Pauci gradus sufficiunt ad virum arcanum agnoscendum: de sacerdote Africano agitur qui sacramenta ministrat in vico ipso in quo coniuges utrique habitant. Dum per fenestram raedae cornutus interius perscrutat, sacerdos, fenestra eadem prompte demissa, pugno vehementer verberat vultum miselli spectatoris. Nunc presbyter, laesionum accusatus, ante tribunal hominum iudicandus erit, sed ante tribunal Christi sacerdos iam declaravit se non esse feminae amantem, sed eius confidentem tantum. “Amici sumus” – enim dixit – “et illa nocte – adiunxit – nos in autoraeda mea amice familiariterque colloquebamur”. Eruntne iudicium humanum et divinum erga istum ministrum Dei tam sollicitum de curis coniugalibus eiusdem generis an valde inter se different? Qui vivet, videbit.

Sors est sua cuique ferenda

Acta diurna Cremonensia cottidie lego ut me certiorem faciam de casibus variis ad urbem meam pertinentibus. Quam ob rem epistulas a lectoribus missas ad diarii rectorem  numquam praetereo. Accidens singulare – nuper comperi – fuit illud quod concivi meo recenter evenit. Breviter vobis dicam. In calidissimo die aestivo, fame sitique et aestu oppressus, Cremonensis quidam thermopolium scriblitarum Italicarum intravit ubi placentam Caprensem, acetaria, caffeum et poculum aquae petivit. “Quod genus aquae desideras – ex eo quaesivit ministra – naturalis an spumantis?”. “Neutrum – emptor respondit – aquam de epitonio fluentem malo”. Scire enim debetis concivem meum firmum propugnatorem esse bonitatis aquae publicae, quae, eius sententia, tutior et validior est aqua industriali, quia cottidie frequentissimas inspectiones subit ad eius qualitatem confirmandam, insuper naturam non laedit, quia in lagoenis plasticis inquinantibus non conficitur. Sed ad pastum reveniamus. Clienti, qui fauces exarsas aqua gelata, vel saltem frigida, extinguere sperabat, liquor tepidusculus praebitus est quem magno pretio conviva solvere debuit. Aqua enim 0,50 euronibus constabat, pretium in  se ipso vile, sed maximum si consideramus milia litrorum aquae tantum 1,50 euronibus constare. Ad relationem suam testificandam inde concivis meus exhibuit tabernae apocham quae nunc suspensa iacet in parietibus  eius officii.

Acqua1

 

Quis sit primus actor, ut ita dicam, huius fabulae, fortasse requiritis. In ima epistula eius nomen cernere potestis. Scripti auctor est Claudius Bodini, Praeses ipse aquaeductus publici Cremonensis.

Omnia fluunt

QueenElora

ψυχῇσιν θάνατος ὕδωρ γενέσθαι, ὕδατι δὲ θάνατος γῆν γενέσθαι, ἐκ γῆς δὲ ὕδωρ γίνεται, ἐξ ὕδατος δὲ ψυχή. (Heraclitus, fr. 36 D.-K.)

Animis mors est aqua fieri, aquae mors est terra fieri, et e terra aqua fit, et ex aqua anima.

Si tempus tibi est, in spatiunculo meo maneas

Si tempus tibi est, in spatiunculo meo maneas

Il-pirata-barbanera

Nescio utrum vos umquam audiveritis an non, sed incolae circa urbem meam viventes adhuc enarrant de Praefecto navis Barbanigra. Erat ille fur quidam arcanus, notus quia aliorum piratarum aurum absconditum furabat et id alibi occultabat. Inter terras ubi Barbanigra pedem posuit est etiam oppidulum meum. Maribus enim sulcatis, fluminis Padi litora tetigit et paulum apud nos versatus est. Notum est piratam nonnullum indicium semper reliquisse ad eius thesaurum inveniendum, et fingite mente quid mihi acciderit? Nuper repperi hoc ipsum indicium! Videtur igitur domus mea esse inter loca ubi navarchus ille pretiosum piratarum thesaurum celare decrevit.  Agedum, inquisitio incipienda est! Me adiuves ut ad thesaurum perveniamus et fortunae  in lucem reddantur!

Indicium primum est hoc:

venationem tuam incipias aurum persequendo in quodam loco frigido inquirendo…

Hic tange ad solutionem tuam comprobandam:  indicium primum

 

Indicium primum ad secundum indicium fert…

Pulsate et aperietur vobis. Ubi indicium quaerendum est vobis?

Hic tange ad solutionem tuam comprobandam: indicium secundum

 

Indicium secundum ad tertium indicium ducit…

Sursum et deorsum, circumsecus, quid induis cum laetus ambulas in hortis?

Hic tange ad solutionem tuam comprobandam:  indicium tertium

 

Ad quartum indicium pervenisti. Et quintum iam paratum est…

Factum novum! Indicium novum! Illic, quod vides, es tu ipse!

Hic tange ad solutionem tuam comprobandam:  indicium quartum

 

Indicium quintum tibi nunc propono.

Quis sum ego? Morbidus sum et saepe albus. Tibi optatus sum cum tu es lassus.

Hic tange ad solutionem tuam comprobandam: indicium quintum

 

Sextum indicium a te prope est, si eius manubrium in manibus tuis firmum iam est.

Hic tange ad solutionem tuam comprobandam: indicium sextum

 

Non difficile est ad septimum indicium pervenire…

Quota hora est? Scisne tu? Tempus est videndi programma quod diligis tu!

Hic tange ad solutionem tuam comprobandam: indicium septimum

 

Noli cessare pelliculas picturatas spectare, octavum indicium apud cochlearia semper videbis stare…

Hic tange ad solutionem tuam comprobandam: indicium octavum

 

Ubi prandes vas est plenum quod Plautus dicit vigilare avarum anxium et alienum…

Cito curre quo dico et invenire poteris nonum indicium! indicium nonum

 

Paucum deest! Indicium ultimum viam tuam illuminabit et praemium meritum impetrabis! indicium ultimum et thesaurum

Euge! Macte! Tandem thesaurus noster est!

 

@dodecafonia scripsit

© omnia iura reservata

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De papilione et tinea

Abhinc duos annos in hac pagina nugas meas publico. Ad hanc rem celebrandam brevem fabellam scripsi. Benigne fruamini.

De papilione et tinea

farfalla-e-falena

Insectis, sicut hominibus, vita non facilis est. Aliis fortuna arridet aliis obstat. Papiliones et tineae, exempli gratia, etsi animalia eiusdem generis sunt, valde inter se differunt. Papilio creatura levis et gratiosa est, quae, inflata alarum versicolorium, e flore ad florem volitat et paulisper inter eos ad nectar bibendum insidet sub caelo aprico. Tinea autem foedum insectum est pingue et pilosum eiusque alae, coloribus atris tinctae, minime refulgent in tenebris in quibus latet ad praedatores vitandos. Sed, quia fortuna caeca est,  accidere potest ut aliquando partes invertantur: dum qui floret in calamitates incidit, qui desperabat florere potest. Olim enim papilio pulcherrimus, fessus propter longissimum et cottidianum volatum alis sine mora pulsantibus, decrevit se more tineae victurum esse neque solem adspecturum usque ad finem vitae suae. Rogavit igitur e tinea quadam ut locum suum caperet in naturae regno. Sine mora ulla tinea illa iam prima luce diei sequentis per aerem micantem volabat laetitia insana: numquam antea tepor solis alas suas calefecerat nec flores tam suaves pedes sui tetigerant. At, ebria felicitatis, paucos dies tantum supervixit, quia, dum, oculis clausis, incaute sinebat auras tepidas corpus suum blandiri, in vespam quandam incidit quae aculeo inclementi citatim eam pupugit et lautum pastum sibi sociisque suis paravit. Interdum papilio, blandimenta erga pulchritudinem propriam adhibita valde desiderabat et, taedio oppressus, cum teniae mortis nuntium audivisset, obscuritate relicta, pereleganter  volans redivit inter rosas rubras quas solite sugebat.

@dodecafonia scripsit

© Omnia iura reservata

Vox animae, poësis

De arena Temporis

clessidra1

Ut calida arena levis fluebat

In otiosae manus cavo,

Cor sensit diem breviorem esse.

 

Et repentinus angor cor mihi invasit

Ob adventum humidi aequinocti

Quod salsorum litorum aurum obcaecat.

 

Arenae temporis urna manus

Erat, clepsydra cor meum palpitans,

Umbra crescens omnis styli vani

Quasi acus umbra in tacito quadrante.

(Gabriele D’Annunzio, Alcyone)