De levitate quadam intolerabili

Quantum, cari lectores, putatis hoc poculum aquae ponderare posse? An centum grammata an ducenta?

img_4220

Re vera pondus absolutum minime interest. Id pendet e tempore quo poculum sustinemus. Si id extollimus per unum minutum, res pauci momenti est. Si autem id suffulcimus unam per horam, brachium nostrum certe dolebit. Si demum totum per diem calicem sublevamus, brachium ipsum torpidum et debilitatum fiet.
Curae sollicitudinesque vitae ei poculo aquae similes sunt. Si de eis paulisper tantum cogitamus, nihil accidit. Si autem de eis longius cogitamus, dolere incipiunt. Si tandem totum per diem de talis rebus cogitamus, animadvertemus nos ipsos debilitatos et inhabiles ad quaslibet res agendas.
Ponderandum igitur est cum recta statera.

Iudicium differendum est

Sapientiae margaritae per interrete saepe sparsae sunt. In hanc hodie casu incucurri.

img_4219
Alexei Harlamoff, Puerula cum malis

Puerula quaedam utrisque manibus dua mala tenebat.
Mater ad eam appropinquat et ex filiola quaerit num alterum malum ei dare possit.
Infans rapide mordet primum alterum, deinde alterum fructum.
Mater risum super vultum congelare sentit et deceptionem suam celare conatur.
Sed puella alterum ex duobus malis ei porrigit dicens:”Matercula, accipe. Hoc est duorum dulcissimum.”

Oportet igitur iudicium semper differre ut aliis facultas se ipsos explicare sit. Quod percipimus saepe potest realitas non esse.

De scriptrice “bonsai”

Color carneus perlucidus, longi capilli nigri in spiras nexi, parva labia rubro picta, oculi vivaces nonnullis rugis signati sub superciliis densis.

img_7698

Postquam Amalia aulae magnae limen superavit, strepitus puerorum vocitantium statim cessavit. Operto capite, veste nigra vestita, stans primum auditorium rapide sed attente observavit, deinde consedit post exedrae longam mensam. Omnium visus exserti ad eam scrutandam erant. Enim, etiamsi fere omnibus Amaliae Nothomb nomen notum erat, tamen non multi tali nomini vultum sociare quibant. Et paucissimi erant qui clarae scriptricis nomini vocem iungere poterant.

Haec fuerunt notissimae scriptricis prima verba

Curiosissima ego quoque eram audire orationem scriptricis cuius librum Le Sabotage amoureux  (De incursione amorosa) recenter perlegi.

img_4199

De scriptrice Belgica iam varia sciebam antequam librum legeram: ambassiatoris filia, vixit quapropter in diversis partibus mundi; studia classica egit (didicit philologiam Graecam et Latinam apud Universitatem Liberam Bruxellensem); regulariter scribere incepit anno aetatis septimo decimo, omni die quattuor per horas. Ita faciens omni anno parvum librum publicat et diligenter eum curat sicut Japonici arbores bonsai nuncupatae alunt. “Scriptrix facta sum ad matrem meam seducendam” – olim declaravit (R.it).

Volumen supra citatum Amaliae infantiam mihi cognoscere sivit. De commoratione familiae Nothomb in Sina ab anno MCMLXXII usque ad annum MCMLXXV tractat. Enim Amalia tenera in aetate patrem ambassiatorem sequi debuit translatum a Japonia in Sinam laboris causa Revolutionis Culturalis tempore. Tam ab Amalia Japonia amata fuerat quam Sina detestabilis ei apparet. Sina enim ei foeda videtur. Ubique sunt ventilatoria, quae talis turpitudinis symbolum in libro fiunt. Ictus aestethicus translatione provocatus facit ut scriptrix cogitationes suas defigat in microcosmon proprium, neglegens historiam terrae quae eam acceperat et in qua advenae in contuberniis neglecti vivebant. Quam ob rem legere possumus historiam secundi belli mundani a puerulis renovati, qui inter se decertant non solum bella puerilia pugnando, sed etiam et praesertim affectuum pugnas agendo. Amor quoque pugna est: parva Amalia Elenam, pulcherrimam sed algidam puellam Italam, adamat. Ab ea recusata, eam recusat duritiam fingens. Elena cedere videtur…  Sed demum Amalia amorem suum diu dissimulare nequit et Itala superba denuo crudeliter eam spernit. Translatio nova Amaliae familiae in perpetuum eas disgiunget.

img_7704

Multis de rebus hac mane Amalia locuta est amabiliter colloquens cum discipulis et eorum magistris. Imprimis scriptrix inlustravit librum nuper editum, Riquet à la houppe, personalem renovationem homonymae fabulae Caroli Perrault, deinde rogationibus discipulorum eorumque magistrorum respondit. De annis in Japonia transcursis, de titulis peculiaribus eius librorum, quos omnes sicut filios diligit,  de inspiratione, de fastidio cibi quo Amalia laboravit et quod ea morbum singulare (“une maladie bizarre”) appellat, de urbe nostra heri visitata inter cetera locutum est. Ego quoque rogationem Amaliae posui. Ex ea quaesivi quid  de pluribus transaltionibus eius operum censeret. Amalia mihi respondit se amplam libertatem dare translatoribus, sed exigit operis titulum numquam mutari. Insuper lepida episodia de versionibus non satis ex sententia conscriptis narravit. Quaesitum meum ei gratum fuit, ut Amalia ipsa mihi dixit cum, post orationem librum De incursione amorosa mihi subscripsit.

img_77061

Longus erit dies scriptricis Belgicae, quae primo vespere cum Cremonensibus congredietur apud museum fidiculae nostrum.

 

___

¹Hic plura videre potestis, me quoque inter auditores confusam.

Minus duodecim

Lyceum ubi doceo omni anno possibilitatem congredi cum rerum litterariarum scriptoribus discipulis offert. Eorum operibus inlustratis, auctores cum pueris colloquuntur et eorum rogationibus respondent. Recenter scholam nostram visitavit medicus, Cremonae natus, cui nomen est Petrus Dantes Piccioni ad librum de vita sua, qui inscribitur Meno dodici, exponendum.

menododici

Medicus narravit die trigesimo primo mensis Maii anno MMXIII, dum Ticino (Italice Pavia), ubi vivebat, autoraeda iter faciebat  ad Laudem Pompeiam (Lodi) petendam, ubi laborabat, casus autocineticus ei fuit. Graves fuerunt accidentis consecutiones: memoriam enim perdidit. Eius recordationes regrediebantur usqe ad annum MMI. Duodecim anni eius vitae inmersi in obscuritate erant. Sui ipsius, uxoris, filiorum eiusque laboris – primus medicus urgentibus necessitatibus praepositus erat – oblitus erat.  Post refectionem annuum infirmitatis ei propositum est. Sed Petrus Dantes, qui denuo artem medicam exercere volebat, pensione recusata, studia renovavit. Nunc divisionem necessitatum urgentium nosocomii Cothonei (Codogno) dirigit. Magnam echon medici casus tota in Italia habuit. Piccioni invitatus est in noto programmate televisifico ubi experientiam suam, e qua pellicula cinematographica mox trahetur, diffuse effatus est.

piccioni
Petrus Dantes Piccioni in televisione Italica

Optimum exemplum puto eum iuvenibus discipulis dedisse. Ei enim ante vitae difficultates saepe desperant et propositum rebus adversis cedendi  saepe concipiunt.

Proxima hebdomada clarissima scriptrix Belgica orationem in aula magna Lycei nostri habebit. Trepidantes omnes eam expectamus.

Numquam mutavisti, homo

His diebus, ut scitis, emissionem televisificam Festival di Sanremo nuncupatam specto. Inter cetera quae in certamine intersunt valde mihi placet carmen a Francisco Gabbani executo cui titulus est Occidentali’s Karma.

gabbani-scimmia
Franciscus Gabbani in scaena certaminis canori Sanremensis

Id diligo quia solitum languidumque carmen amoris non est et sub rhythmo musicaque vivacibus argumentum nota dignum celat. Prima verba carminis haec sunt: “Esse aut esse debere/Dubium hamleticum/Contemporaneum sicut homo Neolithici…” (“Essere o dover essere/Dubbio amletico/Contemporaneo come l’uomo del Neolitico…”). In carmine auctor se refert ad exemplum culturale occidentale et ad eius effecta super hominem contemporaneum. Acta nostra, electiones nostrae adumbrant sortem nostram, quae karma dicitur. Homo, etiamsi iaccam et focale gerit, non multum dissimilis ab eius progenitore qui in speluncis vivebat esse videtur. Homo, igitur, superstructuris privatus, se ostendit sicut est, videlicet nuda simia.

Idem dixit anno secundo post finem belli mundani secundi poëta Italicus Salvator Quasimodo (Salvatore Quasimodo) in carmine miro cui titulus est “De homine temporis mei” (Uomo del mio tempo): “Adhuc es ille lapidis et fundae, / homo temporis mei…” (“Sei ancora quello della pietra e della fionda, / uomo del mio tempo.”). Potentibus ieiunisque versibus poëta filios hortatur ne sequantur vestigia patrum, quorum corda violentia odioque obscurabantur.

uomodelmiotempo
Uomo del mio tempo, Salvatore Quasimodo

Sed poëtae appellatio ad hominem recreandum adhuc inaudita permanet.

 

De terra poëtarum, nautarum cantorumque

Omni anno, mense Februarii, Itali vel, ut melius dicam, maior pars eorum, post cenam  televisorium accendunt ut  emissionem televisificam Festival di Sanremo nuncupatam spectent.

sanremo-2017

De certamine canoro Eurovisifico agitur, anno MXML instituto, quod evenit in omoeno oppidulo LigusticoSanremo, cui antiquitus Villa Matutiæ nomen erat. Quo in certamine XXII cantores iam clari et IX exordientes inter se decertant ad victoriam obtinendam. Victori tribuitur ambitum praemium Italice appellatum Leone di San Remo (Sancti Remi Leo) quod in imagine sequente videre potestis.

leonesanremo
“Il volo”, victores certaminis canori anno MMXV, praemium extollunt.

Tale programma televisificum longissimum est: quinque per dies producitur, quattuor horas omni die. Haec est ratio: per certaminis intervalla nonnulli hospites notissimi, patrii vel  exteri, in scaenam prodeunt ad res differentes agendas. Alii canunt, alii sermones facetos pronuntiant, alii sunt actores qui de eorum pelliculis recentibus nuntium pervulgant. Sunt etiam personae communes quae causis variis excellunt inter homines inter se sociatos. Heri vespero, exempli gratia, publicus plausit adiutores qui multas vitas servaverunt post nivium lapsum qui deversorium nomine Rigopiano recenter stravit. Insuper spectatores admirare potuimus cantorem Italicum Titianum Ferrum (Tiziano Ferro), qui cecinit carmen De solacio (Il conforto) quod valde mihi placuit, et auscultare carmina notissima a Ricardo Martino (Ricky Martin) executa. Nec in spectaculo defuit casus qui asperas contentiones suscitavit. Enim inter ceteras res locutum est de criminibus interretialibus ut reatus Anglice cyberbully nuncupatus. Ad eorum testimonium ferendum in scaenam prodierunt primum nonnulli studentes, qui motionem MaBasta appellatam ad tale phaenomenon repugnandum promoverunt, deinde quaedam hospitatrix televisiva, Dilecta Leotta (Diletta Leotta), quae, succincte vestita, lamentavit eius vitam intimam in interreti violatam esse. Ita faciendo curabat ut eius crura quam maxime visibilia essent. Caterina Balivo, hospitatricis collega, Dilectam dure publice reprehendit, ut in hoc commentario legere potestis.

De spectaculo satis dixi. Curiosa sum detegendi quid proximis diebus casurum sit.

De utilitate linguae inutilis

Casu incidi in nonnullas paginas operis De indutiis (La tregua).

treguacover

In hoc libro Primus Levi (Primo Levi) de suis rebus scribit ut testetur experientiam difficilis itineris quod eum reduxit in Italiam, post liberationem anno MCMXLV e castris carceralibus in Auschwitz sitis.

cartina_la_tregua_-_primo_levi
Charta itineris a Primo Levi acti

Levi, Cracoviam perventus, mensam pauperorum quaerit. Talis mensa surgebat post Ecclesiam Cathedralem, sed Primus distinguere nesciebat quae, inter multas et pulchras ecclesias urbis Polonicae, Cathedralis esset. Quem rogare poterat et quomodo? Redux occurrit  cuidam sacerdoti, pulchro aspectu, qui ei benignus videbatur. Presbyter nec linguam Gallicam nec Theodiscam intellegebat; idcirco prima vice post finem studiorum Primus lingua Latina usus est.  Sermonem necopinatum perturbatumque instituens, primum ex eo de situ mensae sciscitatus est: «Pater optime, ubi est mensa pauperorum?»; deinde de variis argumentis inter eos locuti sunt: de Primi origine Iudaica, de Castris Lager nuncupatis, de Italia et de multis aliis rebus quibus inusitata vestis linguae Latinae curiosum saporem temporis longe praeteriti dederat. Primus frigoris famisque plane oblitus erat: enim usus humanos praesertim esuriebat. Indiciis acceptis a sacertode, tandem  ad mensam pauperorum advenit: locus valde deprimens erat, sed calefactus  et odoribus plenus.

Et salvifica igitur lingua Latina esse potest.