Amat qui scribit

Scribere est cogitamentis musicam dare, vocem, sensum formamque eis tribuere. Scribere cogitationes insequi significat ut eae in ordine ponantur. Scribere est et realitatem imitari et eam ipsam evertere. Enim scriptura est versatilis: nunc clara, polita, diligens, ornata, verecunda, nunc confusa, impudens, pugnax, rebellis, rerum novarum cupida.

la-scrittura_BeppeGiacobbe
De scriptura (Beppe Giacobbe)

Scriptura scriptura esse debet, non algebra et signis statutis debet verba repraesentare, exprimere et suscitare affectus ideasque.

sms

Sed quid est ista caterva consonantium, ista multitudo punctorum minutorum, parvarum linearum, spatiunculorum, punctorum exclamationis duplicium tripliciumve instrumentis electronicis impressa? Num revivescunt hieroglypha? Num affectus ideasque non scribere sed repraesentare volumus?

Revertamus igitur ad calamum nec verba sequentia praetermittamus:

amat qui scribit, pedicatur qui legit,

qui auscultat prurit, pathicus est qui praeterit.

Ursi me comedant et ego verpa<m> qui lego.

Annunci

Quidquid praecipies, esto brevis

Breviter narrare sine verbis redundantibus non facile est, sed non impossibile. Clara exempla concisionis sparsa sunt per litteras. Etiam Cicero, qui putabat brevitatem saepe obstare praesertim in narrando, quia obscuriorem orationem facit et minus suasoriam, fabulam perbrevem scripsit:

 L. Flaccum, flaminem Martialem, ego audivi, cum diceret Caeciliam Metelli, cum vellet sororis suae filiam in matrimonium conlocare, exisse in quoddam sacellum ominis capiendi causa, quod fieri more veterum solebat. Cum virgo staret et Caecilia in sella sederet, neque diu ulla vox exstitisset, puellam defatigatam petisse a matertera, ut sibi concederet paulisper ut in eius sella requiesceret; illam autem dixisse: “Vero, mea puella, tibi concedo meas sedes.” Quod omen res consecuta est; ipsa enim brevi mortua est, virgo autem nupsit, cui Caecilia nupta fuerat. Haec posse contemni vel etiam rideri praeclare intellego, sed id ipsum est deos non putare, quae ab iis significantur contemnere. (De divinatione, I,46)

Nec desunt exempla huis generis in litteris recentioribus. Brevissima omnium toto in orbe terrarum videtur esse narratio ab Augusto Monterroso scripta cui titulus est De dinosauro:

El Dinosaurio 

Cuando despertó, el dinosaurio todavía estaba allì.

(Cum experrectus est, dinosaurus adhuc hic stabat.)

 

Septem verba auctori sufficiunt ad rem magni momenti dicendam: cur valet expergisci, si omnia genera bestialitatis, ferociae et barbariei in mundo dominare pergunt? Fortasse melius est dormire prosequi…

the-good-dinosaur_

Re vera obliviscendum non est septem numerum cabbalisticum esse perfectionem significantem. Ideo Monterroso aliud dicere velle videtur: cum nos expergiscimus, consci fimus amentiae nostrae. Talis conscientia nos inducit ad progressionis viam persequendam. Saevitas, barbaries et irrationalitas tantum sunt itineris gradus qui ad perfectionem ducunt.

 

E duobus unum

Ut fortasse scitis, lectores benevoli, placet mihi aenigmata vobis proponere. Cum aenigma sequens longum sit, o lectores audaces, patientia vestra vero non brevis esse debet, si ad solutionem pervenire vultis.

Campanula

Aenigma de alfis

In alforum vico duo tonsores tantum sunt, Campanula et Asphodelus. Campanula tabernam splendidam habet, bellaria sapidissima clientibus offert et optimam tonsuram semper gerit. Asphodelus autem capillos male secatos gerit, eius taberna incomposita est et, etiamsi non fumat, cineris receptaculum semper plenum est. Quem tonsorem sineres capillos tuos secare, antequam ad florum festum eas?

Plane hoc mihi explices, quaeso.

Asphodelus

Novissima de urbe mea

Heri fuit dies extraordinarius: magna pars Cremonensium domum et cetera negotia reliquit et affluxit ad stadium recentissime renovatum, ubi turma urbis nostrae pedifollium solite ludit. Aedificium surgit non longe a domuscula mea. Utrique in imagine sequente capiuntur.

Stadio_Zini
Stadium “Iohannes Zini”

Pedifollii fanatici stadii ampliati omnes gradus referserunt et tunc primum sedere potuerunt in nova aedificii parte. De area agitur quae longe inaccessibilis permansit, sed post refectionem recentem tecta est et  spectatoribus denuo accessibilis est facta.

D38F523D-B9A7-4224-81DF-EB89CA5A3758
Caelum nubilosum super stadium nostrum

Cum arbiter sibilum initii emisit, omnes «typhosi» – tali modo pedifollii fanatici italice appellantur – emiserunt dissonum boatum, agitantes vexilla et sonantes corniculas. Deinde ludus initium habuit. Utraequae turmae inter se maxima alacritate certaverunt. Transactis enim una hora et triginta minutis, neutra turma adhuc metam obtinere quiverat. Et ecce tonitrum ingentem reboare per stadium audivi. Lusor enim noster Michaelis Cavion follem in portam proiecit ictu vehementi et exacto. Retis auctor currere incepit huc illuc velut amens, pluriens iactans per aera brachia, dum alii lusores Cremonenses eum cingere brachiis conabantur. Nonnulli eum fervide basiaverunt, quasi peregisset gestum heroicum. Paulum post, sibilum finis arbiter sonuit.

usccr

Typhosi Cremonenses, gestientes irrefrenabili gaudio, vias stadio propinquas pacifice invaserunt  turmatim.  Iactabant ad aerem vexilla et elatis vocibus celebrabant victoriam turmae cordis.

 

 

De Aristotele equitato

Fertur Aristoteles, Graeciae summus philosophus necnon Alexandri Magni praeceptor, meretrice Phyllide exarsisse. Quae antea Alexandrum ipsum seduxerat et non tolerabat philosophum vetavisse principem Macedonicum eam convenire, quia iuvenis, iam amore captus, studia neglegebat. Phyllis igitur contra Aristotelem ulcisci ardebat. Quomodo id fecerit fortasse nescitis. Nonnullae imagines monstrant quendam virum a quadam femina equitatum. Probabiliter enim fascinans meretrix Aristoteli promiserat se philosopho concessuram esse, si Stagirites sivisset feminam eum tamquam equum equitare.

aristotele_e_phyllis_006

Haec narratiuncula fons inspirationis scriptoribus et philosophis fuit. In opere cui titulus est Historia duorum amantium, Aeneas Silvius Piccolomini, qui de amore inter Euryalum et Lucretiam canit, mentionem facit de casibus amorosis qui implicaverunt illustres personas, sicut Vergilium et Aristotelem:

[…] Quid tamen incassum, ait (miser), amori repugno? Num me licebit quod Julium licuit, quod Alexandrum, quod Hannibalem? Viros armatos refero. Aspice poetas: Virgilius per funem tractus ad mediam turrim pependit dum se mulierculae sperat usurum amplexibus. Excuset quis poetam ut laxioris vitae cultorem! Quid de Philosophis dicemus disciplinarum magistris et artis bene vivendi praeceptoribus? Aristotelem (tamquam equum) foemina ascendit, freno cohercuit et calcaribus pupungit.

Etiam Antonius Pucci in opere cui titulus est Il contrasto delle donne (De controversia feminarum) tale factum versibus Italicis revocat:

Po’ ch’Aristotel ebbe innamorato,
Gli disse: «in zambra, se tu vuo’ il mio amore,
Prima da me vo’ che sia cavalcato».
Egli assentì: ed ella il suo signore
Avea da parte fatto star celato,
Sì che vide ‘l maestro, e vide ch’ella
Il cavalcava con freno e con sella.

fillide

Nec hoc sufficit. Fridericus Nietzsche, philosophus Germanus linguis antiquis eruditus, in imagine capi voluit currui iugatus.

220px-Nietzsche_paul-ree_lou-von-salome188

Estne haec res casualis? Estne fabella vera an falsa? Si vera esset, narratio demonstraret etiam homines sapientissimos et moderatos improvisos esse posse et nonnulla secreta celare.

 

De metamorphosi muliebri

Nuper legi hos versus ab Alda Merini tam mire scriptos ut non potuerim me abstinere quin eos Latine vertere conarer.

alda-merini

O feminae miserae et solae,

violatae ab eo qui

vos non cognoscit.

Feminae quae habetis manus

super infantiam,

secretis amoris exultantes,

sciatis voracitatem vestram

naturalem numquam satiatum iri.

Edetis pulverem,

insanire conabimini

neque succedetis,

semper possidebitis filum

rationis quod vos

in duas partes secabit.

Sed ex his profundis

 vulneribus exibunt

papiliones liberi.

(MA DA QUESTE PROFONDE FERITE USCIRANNO FARFALLE LIBERE, Alda Merini)